Kirsten Heshusius (1979) maakt performances in de openbare ruimte.
Mensen anders laten kijken naar hun dagelijkse
omgeving is voor haar een grote motivatie om deze performances te maken.
Op Kunst in Zicht zal zij haar performance
Als je hier iets eet waar zout in zit blijf je
terugkomen laten zien.
Tijdens haar bezoeken aan Iran werd ze op een
bijna kinderlijke manier gegrepen door de complexiteit van het dagelijks
leven daar en verwerkte dit in een performance, gebaseerd op ervaringen,
midden in de realiteit.
Een performance over mensen.
Mensen waar we elke dag langslopen maar die we
niet kennen.
Mensen uit nieuwsberichten die voor ons nooit
een stem of echt gezicht zullen hebben.
Zij die we eigenlijk liever niet willen kennen.
Je krijgt een koptelefoon op en via een zender
sta je in verbinding met mij. Als ik praat hoor je mij.
We gaan met elkaar de straat op en zullen
mensen tegenkomen. Je hoort verhalen bij deze nietsvermoedende
voorbijgangers. Verhalen die echt gebeurd zijn. Je zal stil staan,
leunen tegen een muur of lantarenpaal. Echt opvallen in het straatbeeld
zullen we niet, behalve als je goed kijkt.
Langzaam veranderen deze verhalen in andere,
verhalen over mensen niet van hier. Zoals Samila die elke nacht op het
dak van haar huis luistert naar het hartverscheurende geroep van mensen,
terwijl ze zich afvraagt in wat voor wereld ze woont.
Zouden deze dingen niet overal kunnen gebeuren?